Prong - Prong

Napalm

Johan Giglot — 20 november 2026

Prong

"In the beginning there was Prong. And Prong had a groove. And from this groove came the groove of all grooves. And while one day viciously throwing down on his box, Prong boldly declared: "Let there be metal". And groove metal was born." (vrije interpretatie van Chuck Roberts' "Let There Be House".)

En het begon vier decennia geleden inderdaad met grooves. Met een zelf uitgebrachte tape met de titel 'Prong', waarop scherpe thrash, woeste hardcore en zwaar gestemde rockgitaren samen kwamen. En kijk: exact veertig jaar later zit de metallegende rond de rots Tommy Victor aan studioplaat nummer veertien met als titel… 'Prong'.

Die levert elf songs af waarin de band speeddrums en riffs door elkaar gooit, vaak brult en dreigt, maar toch ook harmonieus durft samen te zingen en vooral/alweer als een massieve aks op een stevige boomstam inhakt. Maar er is duidelijk ook een nieuwe Prong opgestaan.

De band lijkt op deze titelloze plaat een beetje op zoek gegaan naar zijn eigen grenzen. Misschien de input van nieuwkomers bassist Christopher Dean (Darkness Descends) en drummer Tyler Bogliore (Electrocutioner), die ook al een tijdje mee op tour gaan? Of de vrijheid die het nieuwe label Napalm Records de band gaf?

Van razendsnel punkgeram (New Commission, Proportionate Response) tot industrial (Commonsense Resolution) of alternatieve metal in een wat Helmet-schatplichtig Doom World, het gaat breed. "Test your limits, bend the will", zingt Victor wat dubbelzinnig in de typische hardcore smasher Simulated Drowning.

Misschien nog wel het vreemdste on-Prong-moment is Uncertain Truth, een song waarin Victor gaat zingen en glijdende partijen tot een soort van stadionrocker (!?!) uitgroeien. Daar mag dan weer een typisch Prong-moment naast, wanneer de band in een sterk The Uprising of een schreeuwerig Transmission niet enkel industrial synths toelaat, maar met zijn scherpe afwisseling van screams, overstuurde snaarhalen en kort afgeblokte slogans een beetje de sfeer van de begindagen ('Beg To Differ') boven haalt.

Ergens houden we wel van de diversiteit van deze plaat. Al kunnen we ons inbeelden dat de doorwinterde fan toch wel af en toe de wenkbrauwen zal fronsen. En dan spreken we niet enkel bij de bonustrack en cover Cruel Summer van Bananarama. Eeeuh…? Skip.

Er zit gewoonweg meer glorie en drama in deze titelloze nieuwkomer, en dat is misschien wel een mooie, nieuwe aanpak. "Nieuw", waarin we tot onze vreugde toch ook enorm veel oude echo's herkennen.

← Terug naar overzicht