Creature With the Atom Brain - Transylvania
Munich Records
Dimitri Muylaert — 18 mei 2009
We gaan eerlijk zijn. Dat Millionaire op non-actief staat, heeft ons nooit ook maar iets kunnen schelen. Hoewel de band voor Tim Vanhamel een beter vehikel bleek te dan zijn soloproject (lees: zijn manke stem kon hij bij Millionaire nog net achter zijn geluidsmuur verbergen), leek zijn rechterhand Aldo Struyf altijd wat op het achterplan te verdwijnen. Maar sinds de eerste “full” van Creature With The Atom Brain weten we dat deze man meer in zijn mars heeft.
Akkoord, ook op 'Bubblegum' van maatje Mark Lanegan zorgde Struyf voor de nodige krachttoertjes op keyboard. Maar met gitaar is hij, zoals we al een tijdje weten, veel creatiever. De donkere songs van zijn Creature With The Atom Brain illusteren dat op magistrale wijze.
Terwijl debuutalbum 'I Am The Golden Gate Bridge' bij wijlen wat noisy was, lijkt deze langspeler puntig van begin tot einde. Opener I Rise The Moon voert ons al meteen mee op een psychedelische, hevig groovende trip. De distortionpedalen werden duidelijk wat subtieler afgesteld, iets wat de dynamiek in de gitaarlijnen alleen maar ten goede komt.
De muziek heeft in vergelijking met de nummers op 'I Am The Golden Gate Bridge' ook wat meer exotische invloeden meegekregen. Luister bijvoorbeeld naar de Oosterse leadgitaar in de met originele percussie doorspekte titeltrack. Dit is ongetwijfeld een van de toppers op de plaat.
Ook het door Mark Lanegan ingezongen Lonely Light is een demonische topper van formaat. Lanegan klinkt zuiverder dan ooit tevoren, en voor dit nummer lijkt zo'n stemgeluid wel te werken.
Naast Lanegan is trouwens nog een andere grootheid terug te vinden bij de credits. Chris Goss, de zogenaamde uitvinder van het “woestijngeluid”, nam namelijk de mix voor zijn rekening. En dat is te horen. Zo puntig en precies kunnen ze het in ons regenlandje niet.
'Transylvania' is duidelijk de plaat die Struyf altijd al in zich had. Laat ons nu maar stiekem hopen dat Vanhamel nog een stroperig soloplaatje maakt. Zo kunnen wij mischien nog een paar jaartjes van nieuwe Creature-platen blijven genieten.
Terwijl debuutalbum 'I Am The Golden Gate Bridge' bij wijlen wat noisy was, lijkt deze langspeler puntig van begin tot einde. Opener I Rise The Moon voert ons al meteen mee op een psychedelische, hevig groovende trip. De distortionpedalen werden duidelijk wat subtieler afgesteld, iets wat de dynamiek in de gitaarlijnen alleen maar ten goede komt.
De muziek heeft in vergelijking met de nummers op 'I Am The Golden Gate Bridge' ook wat meer exotische invloeden meegekregen. Luister bijvoorbeeld naar de Oosterse leadgitaar in de met originele percussie doorspekte titeltrack. Dit is ongetwijfeld een van de toppers op de plaat.
Ook het door Mark Lanegan ingezongen Lonely Light is een demonische topper van formaat. Lanegan klinkt zuiverder dan ooit tevoren, en voor dit nummer lijkt zo'n stemgeluid wel te werken.
Naast Lanegan is trouwens nog een andere grootheid terug te vinden bij de credits. Chris Goss, de zogenaamde uitvinder van het “woestijngeluid”, nam namelijk de mix voor zijn rekening. En dat is te horen. Zo puntig en precies kunnen ze het in ons regenlandje niet.
'Transylvania' is duidelijk de plaat die Struyf altijd al in zich had. Laat ons nu maar stiekem hopen dat Vanhamel nog een stroperig soloplaatje maakt. Zo kunnen wij mischien nog een paar jaartjes van nieuwe Creature-platen blijven genieten.