Phoenix - Wolfgang Amadeus Phoenix
V2
Karlien Vermeulen — 18 juli 2009
Het is zomer, en dus barst de zoektocht naar de ideale barbecue-soundtrack weer in alle hevigheid los. Sta ons toe u de gouden tip toe te vertrouwen. Voortaan zal u alle tafelgenoten met verstomming slaan. Hier is ‘Wolfgang Amadeus Phoenix’.
Met hun vierde langspeler en bekendheid over de hele wereld behoeft dit inventieve Franse kwartet geen voorstelling meer. 'Wolfgang Amadeus Phoenix' stampt uw voordeur dan ook zonder enige waarschuwing in. Lisztomania, tegenwoordig niet uit de ether weg te branden, trapt af met een van die aanstekelijke melodietjes. Meteen weten we weer waarom we nog steeds zo houden van deze France mecs.
1901 werd als voorproefje eerder op de wereld losgelaten én laaiend enthousiast in ontvangst genomen. Het haast perfecte powerpop-nummer steekt van wal met bijtende synths tot aan een overdonderend meeslepend refrein.
'Wolfgang Amadeus Phoenix' is de plaat waarmee Phoenix het lang gehate etiket van ‘eeuwige belofte’ eindelijk mag lospeuteren en fier de arena der muzikale goden mag binnentreden. Dit is een Phoenix-plaat barstensvol catchy soulpop met ijzersterke melodieën, die in tegenstelling tot zijn voorgangers niét enkel op singles teert.
Dat Thomas Mars allesbehalve een groots zanger is, speelt in zijn voordeel. De lichtverteerbare, fleurige catchy pop-bommetjes waarvan 'Wolfgang Amadeus Phoenix' bol staat, verdragen immers geen bombastisch stemgeluid.
Toch heeft de Phoenix-frontman ondertussen geleerd om zijn stem wat breder te laten uitwaaieren en te gepasten tijde een ferme vocale uithaal tentoon te spreiden. Iets wat het energiepeil van 'Wolfgang Amadeus Phoenix' enkel verder de hoogte in jaagt.
Onvergetelijk en ongeëvenaard zijn instrumentale stukken waarmee onze Franse vrienden het zich permitteren een pauze in het midden van de plaat in te lassen. Love Like Sunset is een betoverende geluidscollage van meesterlijk door elkaar geweven klanktapijtjes, wervelende gitaren en overweldigend precieze drumbeats.
Uiteraard schuwt Phoenix een flinke streep elektro niet, van het soort waar Zweeds wonderkind Kleerup nog graag met zijn vingers had aangezeten. Fences is bij tijd en wijlen gewoon een vette knipoog richting Daft Punk.
Phoenix’ vierde is een okselfrisse popplaat die ongetwijfeld heel de zomer meekan, weer of geen weer. De doorbraak die Phoenix in 2006 kon forceren met ‘It’s Never Been Like That’ heeft hun het muzikale zelfvertrouwen gegeven dat ze drie albums lang zo misten. Vanaf nu kan het alleen nog maar beter gaan.
1901 werd als voorproefje eerder op de wereld losgelaten én laaiend enthousiast in ontvangst genomen. Het haast perfecte powerpop-nummer steekt van wal met bijtende synths tot aan een overdonderend meeslepend refrein.
'Wolfgang Amadeus Phoenix' is de plaat waarmee Phoenix het lang gehate etiket van ‘eeuwige belofte’ eindelijk mag lospeuteren en fier de arena der muzikale goden mag binnentreden. Dit is een Phoenix-plaat barstensvol catchy soulpop met ijzersterke melodieën, die in tegenstelling tot zijn voorgangers niét enkel op singles teert.
Dat Thomas Mars allesbehalve een groots zanger is, speelt in zijn voordeel. De lichtverteerbare, fleurige catchy pop-bommetjes waarvan 'Wolfgang Amadeus Phoenix' bol staat, verdragen immers geen bombastisch stemgeluid.
Toch heeft de Phoenix-frontman ondertussen geleerd om zijn stem wat breder te laten uitwaaieren en te gepasten tijde een ferme vocale uithaal tentoon te spreiden. Iets wat het energiepeil van 'Wolfgang Amadeus Phoenix' enkel verder de hoogte in jaagt.
Onvergetelijk en ongeëvenaard zijn instrumentale stukken waarmee onze Franse vrienden het zich permitteren een pauze in het midden van de plaat in te lassen. Love Like Sunset is een betoverende geluidscollage van meesterlijk door elkaar geweven klanktapijtjes, wervelende gitaren en overweldigend precieze drumbeats.
Uiteraard schuwt Phoenix een flinke streep elektro niet, van het soort waar Zweeds wonderkind Kleerup nog graag met zijn vingers had aangezeten. Fences is bij tijd en wijlen gewoon een vette knipoog richting Daft Punk.
Phoenix’ vierde is een okselfrisse popplaat die ongetwijfeld heel de zomer meekan, weer of geen weer. De doorbraak die Phoenix in 2006 kon forceren met ‘It’s Never Been Like That’ heeft hun het muzikale zelfvertrouwen gegeven dat ze drie albums lang zo misten. Vanaf nu kan het alleen nog maar beter gaan.