The Lemonheads - Varshons
Cooking Vinyl
Bjorn Borgt — 12 juli 2009
Niets is zo gemakkelijk om mee te scoren als een cover. Daar kunnen The Lemonheads zeker over meespreken. De groep rond Evan Dando, die nog steeds vooral bekend is van Mrs. Robinson van Simon & Garfunkel, pakt nu immers uit met een volledige plaat vol bewerkingen. Maar de band kiest daarbij niet voor de meest evidente songs, en dus komen ze er moeiteloos mee weg.
Evan Dando kijkt niet op een cover meer of minder. Naast de kraker van Simon & Garfunkel, waarmee The Lemonheads écht doorbraken, maakten ze ook al eigen versies van onder meer Luka (Suzanne Vega), Knowing Me, Knowing You (Abba) en Fade To Black (Metallica). En nu is er zowaar een hele plaat vol covers.
Gelukkig hebben The Lemonheads nu geplukt uit wat minder bekende, vaak vergeten nummers. Opvallend daarbij is dat bijna alle songs in een alt. countryjasje gegoten worden. De elektrische gitaren worden ingeruild voor akoestische, en dat valt enkel toe te juichen. Zo is opener I Just Can’t Take It Anymore een mooi eerbetoon aan de veel te vroeg gestorven countrylegende Gram Parsons.
Evan Dando neemt wel meerdere kleppers onder handen. Zo ook de eveneens betreurde en in onze contreien niet altijd even bekende Townes Van Zandt, die alle eer wordt aangedaan met Waiting Around To Die.
De eerste vier songs van ‘Varshons’ zijn dan ook een aangename verrassing. Maar The Lemonheads weten dat niveau niet aan te houden. Het hele alternatieve countrygedoe begint langzamerhand te vervelen, tot Evan Dando er Kate Moss bijhaalt en de akoestische gitaren even inruilt voor een fikse portie elektronica. Dirty Robot is een bijzonder foute, maar welgekomen afwisseling die wat aan Kraftwerk doet denken.
De stevige rockremmen worden ook nog eens losgegooid op Dandelion Seeds van July, al dreig je die cover snel te vergeten dankzij het erg fraaie slot dat Dando & co aan de plaat breiden. Want ook de bevallige Liv Tyler komt nog meedoen, en zij zingt zowaar even mooi als ze eruit ziet. Hey, That’s No way To Say Goodbye van Leonard Cohen wordt dan ook alle eer aangedaan.
Als afsluiter van de plaat wordt ook nog een mainstreamhit onder handen genomen. En hoe?! The Lemonheads brengen een erg knappe versie van Christina Aguilera’s Beautiful. Zonder meer een knappe song en het sluitstuk van een meer dan degelijk album.
Een must voor je platenkast is ‘Varshons’ niet. Maar het is zonder twijfel wel een opstapje om het werk van verscheidene artiesten wat beter te leren kennen.
Gelukkig hebben The Lemonheads nu geplukt uit wat minder bekende, vaak vergeten nummers. Opvallend daarbij is dat bijna alle songs in een alt. countryjasje gegoten worden. De elektrische gitaren worden ingeruild voor akoestische, en dat valt enkel toe te juichen. Zo is opener I Just Can’t Take It Anymore een mooi eerbetoon aan de veel te vroeg gestorven countrylegende Gram Parsons.
Evan Dando neemt wel meerdere kleppers onder handen. Zo ook de eveneens betreurde en in onze contreien niet altijd even bekende Townes Van Zandt, die alle eer wordt aangedaan met Waiting Around To Die.
De eerste vier songs van ‘Varshons’ zijn dan ook een aangename verrassing. Maar The Lemonheads weten dat niveau niet aan te houden. Het hele alternatieve countrygedoe begint langzamerhand te vervelen, tot Evan Dando er Kate Moss bijhaalt en de akoestische gitaren even inruilt voor een fikse portie elektronica. Dirty Robot is een bijzonder foute, maar welgekomen afwisseling die wat aan Kraftwerk doet denken.
De stevige rockremmen worden ook nog eens losgegooid op Dandelion Seeds van July, al dreig je die cover snel te vergeten dankzij het erg fraaie slot dat Dando & co aan de plaat breiden. Want ook de bevallige Liv Tyler komt nog meedoen, en zij zingt zowaar even mooi als ze eruit ziet. Hey, That’s No way To Say Goodbye van Leonard Cohen wordt dan ook alle eer aangedaan.
Als afsluiter van de plaat wordt ook nog een mainstreamhit onder handen genomen. En hoe?! The Lemonheads brengen een erg knappe versie van Christina Aguilera’s Beautiful. Zonder meer een knappe song en het sluitstuk van een meer dan degelijk album.
Een must voor je platenkast is ‘Varshons’ niet. Maar het is zonder twijfel wel een opstapje om het werk van verscheidene artiesten wat beter te leren kennen.