Piano Club - Andromedia
Jaune Orange
Mattias Devriendt — 11 mei 2010
Terwijl de Waalse politici in hun luie zetel nieuwe onderhandelingen afwachten, zit het Waalse volk voor één keer allerminst stil. Meer zelfs, in de hoofdstad Luik loopt een vijftal rond dat een dozijn songs op een schijfje gebrand in haar achterzak heeft zitten. Zonder ons verder te bezondigen aan ongewenste intimiteiten plukten we het plaatje er vakkundig uit. Hoofdtelefoon op en starten maar.
“We speelden gedurende 6 maanden van 9 tot 18u. Het was als een echte job met een vast werkterrein.” vertrouwde toetsenist Jaice van Piano Club ons onlangs toe. U en ik, we weten dat discipline niet zelden knapperige vruchten afwerpt en net daarom waren we extra nieuwsgierig naar dit debuut, getiteld ‘Andromedia’.
Anders dan de titel doet vermoeden, komt het geluid van de plaat niet van een andere planeet. Synthpop keert terug naar de elektronische 80’s sound en heeft de laatste jaren een hoge vlucht genomen met bands als Goose (waar het Kortrijkse collectief ook moge uithangen), La Roux en coryfee MGMT.
Het introotje van Humankind, een snedig synthdeuntje, doet ons terugdenken aan synthesizers classics uit de jaren tachtig genre Jean Michel Jarre, Vangelis en Alan Parsons Project. Een modern kleedje met een stem die duidelijk bij MGMT aanleunt, hangt er zeker over heen, maar dit nummer is niet hedendaags genoeg om te overdonderen. Veel beter klinken Elephant In A Room en Love Hurts waar de arrangementen modernere klankkleuren hebben en de stem de lijnen uitzet. Potentiële hits zowaar, en dat bewees Love Hurts toen het vlot opgepikt werd door Studio Brussel.
Diezelfde stem toont ons in de strofes van The Los Words zelfs heel even wat Tom McRae zou kunnen doen mits hij een serieuze elektronische bocht neemt, maar verder zijn alle referenties aan droevige singer-songwriters uit den boze. ‘Andromedia’ is een opgewekte plaat die nu eens rockt, dan weer danst maar vooral probeert te bruisen van begin tot einde.
Dat dat niet altijd even goed lukt, is begrijpelijk. Piano Club maakt op deze plaat, zoals op zoveel debuutalbums, de fout niet altijd even kritisch te zijn. Not Too Old is te minimaal en daardoor wat langdradig en hier en daar staan zwalpende pogingen tot verkrampt “catchy-willen-zijn” (Honeymoon en Atitlan).
Dat dat niet altijd even goed lukt, is begrijpelijk. Piano Club maakt op deze plaat, zoals op zoveel debuutalbums, de fout niet altijd even kritisch te zijn. Not Too Old is te minimaal en daardoor wat langdradig en hier en daar staan zwalpende pogingen tot verkrampt “catchy-willen-zijn” (Honeymoon en Atitlan).
“Het is een popalbum, maar we wilden uiteraard niet dat het leek op 40.000 andere bands.” vertrouwde zanger Anthony ons laatst toe. Daar zijn ze gedeeltelijk in geslaagd, want ze solliciteren nog iets te nadrukkelijke naar een plaats in de knusse schaduw van MGMT. Dit is zeker niet het grote doorbraakalbum, maar het is een waardige repetitie van de voorstelling die er (hopelijk) later zal komen.