Tomàn - Where Wolves Wear Wolf Wear
Zeal Records
Mattias Devriendt — 6 mei 2009
Tomàn? Dat is toch die band uit de westhoek die iets met dieren heeft? Klopt. Iets met beren en zalmen, meer bepaald. Hebben ze een nieuwe langspeler? Ja, iets met wolven deze keer. En hoe klinkt dat plaatje? We kunnen er geen touw aan vastknopen, maar het is best origineel.
Aldus onze reactie na een eerste luisterbeurt. Tomàn komt aandraven met wel een bijzonder vreemde creatie. Eerst en vooral is er de plaat: een langspeler die slechts één nummer bevat. Een soort magnum opus. Een totaalconcept. Een groot verhaal over wolven, een kasteel en politieagenten.
“We hebben het nummer opgesplitst in zeven delen, maar dat was enkel omdat ik dan niet constant moest doorspoelen om de drumpartijen in te oefenen.”, liet drummer Lode ons laconiek weten. Commerciële zelfmoord lijkt het ons in een decennium waarin niemand nog tijd heeft, alles snel en compact moet zijn en full-cd’s al lang niet meer de broodwinning van artiesten uitmaken.
“We hebben het nummer opgesplitst in zeven delen, maar dat was enkel omdat ik dan niet constant moest doorspoelen om de drumpartijen in te oefenen.”, liet drummer Lode ons laconiek weten. Commerciële zelfmoord lijkt het ons in een decennium waarin niemand nog tijd heeft, alles snel en compact moet zijn en full-cd’s al lang niet meer de broodwinning van artiesten uitmaken.
Aanvankelijk wisten we niet goed wat hiermee aan te vangen, maar het is duidelijk dat Tomàn met deze krachttoer de luisteraar het laatste woord geeft en dat is - om er eens een amuzikale term op te kleven - best postmodern. Je wordt uitgenodigd om vijfenveertig minuten achterover te leunen en je oren te spitsen. Daarbij word je meegenomen op een muzikale wandeling waarin de zangpartijen centraler staan dan voorheen, prachtige gitaarpartijen in elkaar overlopen, ritmes en melodieën van gitaren en drums in elkaar haken als de vingers van een verliefd koppel, maar waar geen enkel deel terugkomt wat het geheel uiteraard moeilijk verteerbaar maakt.
Naast een muzikaal geheel, waarbij van een vergelijking met de postrock van Mogwai in de verste verte geen sprake meer kan zijn, is Where Wolves Wear Wolf Wear ook een visueel verhaal. Als je de cd in je computer stopt, kan je ademloos luisteren én kijken. De illustraties vullen het geluid namelijk perfect aan. Letterlijk zelfs, met een tijdsbalkje onderaan. Het toont aan dat deze groep inhoud heeft, de muzikale rockconventies op de helling durft te zetten, zichzelf in vraag stelt en bovenal de luisteraar een enorme uitdaging voorschotelt.
Naast een muzikaal geheel, waarbij van een vergelijking met de postrock van Mogwai in de verste verte geen sprake meer kan zijn, is Where Wolves Wear Wolf Wear ook een visueel verhaal. Als je de cd in je computer stopt, kan je ademloos luisteren én kijken. De illustraties vullen het geluid namelijk perfect aan. Letterlijk zelfs, met een tijdsbalkje onderaan. Het toont aan dat deze groep inhoud heeft, de muzikale rockconventies op de helling durft te zetten, zichzelf in vraag stelt en bovenal de luisteraar een enorme uitdaging voorschotelt.
Je hoort ons niet zeggen dat dit het beste is wat we ooit in de bus kregen of dat dit de richting is die elke band moet uitgaan. Maar, los daarvan, mag er best luid geapplaudisseerd worden. De gedurfde originaliteit van dit verhaal zou heel wat rockgroepen die steeds weer teruggrijpen naar de welbekende ingrediënten de ogen kunnen openen. Ja, er is wel degelijk nog een andere weg beschikbaar.