Wu-Tang Clan - Wu-Massacre
Def Jam
Wouter Verheecke — 25 mei 2010
“Negen kleine negertjes praatten tot diep in de nacht. Eén kon niet wakker worden, toen waren er nog acht.” Het lijkt wel alsof Agatha Christie de levensloop van de hiphopformatie Wu-Tang Clan al voorspeld had in haar kinderversje uit 1939. Zelf gingen de Clan-members er nochtans prat op dat hun groep voor eeuwig zou bestaan. De legendarische tweede plaat kreeg immers de naam ‘Wu-Tang Forever’ mee. En dus gooiden de Wu-Tangers ook na het overlijden van Ol’ Dirty Bastard, in 2004, nog enkele albums op de markt. 'Wu-Massacre' is daar het meest recente bewijs van.
Voor ‘Wu-Massacre’ kropen drie van hen - Meth, Ghost en Rae, of voluit Method Man, Ghostface Killah en Raekwon The Chef - nog eens samen de studio in. Het resultaat? Een album dat duidelijk nog de stempel van het originele Wu-Tang-vakmanschap draagt. Doordachte beats, waartussen al eens blazers en strijkers mogen meedoen, gaan hand in hand met vlijmscherpe rhymes die doorspekt zijn met schunnige taalspelletjes. Hiphop op z’n best, dus.
Die beats zijn telkens opgebouwd rond veelal onbekende samples, met uitzondering van de laatste track It’s That Wu Sh*t, dat de heren meezingen op de tonen van Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye. De jongsten onder ons kennen dat deuntje wellicht - helaas - als dat van Crazy Frog.
Ook Our Dreams begint veelbelovend, met een jonge Michael Jackson, maar na twintig seconden wordt die de mond gesnoerd en gaat zijn We’re Almost There pijnlijk over in een volledig ander tempo dat helemaal niet juist aanvoelt.
Ook Our Dreams begint veelbelovend, met een jonge Michael Jackson, maar na twintig seconden wordt die de mond gesnoerd en gaat zijn We’re Almost There pijnlijk over in een volledig ander tempo dat helemaal niet juist aanvoelt.
Wat opvalt, is de enorme vaart die achter dit album zit. Tijd voor een intro is er niet, en voor we het goed en wel beseffen, zitten we na vijf minuten al in de vierde track. En nog geen half uur later hebben we ze uiteindelijk alle twaalf al gehad. Da’s best wel jammer, want net dan kwamen we goed op dreef met tracks als Youngstown Heist en de ode aan ene Miranda.
‘Wu-Massacre’ is zeker te pruimen, maar de konijnen van de late jaren negentig krijgen we er toch niet helemaal bij. En dus gaat onze voorkeur eens te meer naar ‘grootmoeders wijze’, zoals we eigenlijk op voorhand wel verwacht hadden. Want met drie stemmen kun je nu eenmaal niet evenveel variatie brengen als met negen.