Thorn In My Side Festival

Gitaren zitten stevig verankerd in het DNA van het Thorn In My Side Festival. Zo ook tijdens deze zesde editie in KAVKA ZAPPA op het Kiel (Antwerpen). Of was het toch eerder Hoboken? Niet iedereen was ervan overtuigd.

De Antwerpenaren van Junior moesten niet van zover komen met hun gitaren, maar hadden door redenen buiten hun wil hun drummer thuisgelaten. Maar niet getreurd. Zanger Bert nam fluks de drumstokken ter hand en kweet zich rimpelloos van zijn taak. De gitaren gierden Americana-gewijs weids over de Kielse vlakte. Sferige indierock met nummers als Slow Down, Reiko (h My Friend) en Glow, naast nog meer moois uit hun in 2024 verschenen debuut ‘Eternal Stumble’.

Nimbus Cart uit Gent zijn een statement: “Geef ons een podium en we geven een mening terug”. Duidelijk. Ook rustig beginnen, om dan als een waarlijke oerkracht alle hoeken van de zaal te verkennen. In your face, ook letterlijk wanneer frontvrouw Janis de zaal induikt in een rechte lijn naar verbinding met het publiek. Om na te denken over onze privileges tijdens Privelege, zoals het bijwonen van concerten, waar we eigenlijk nooit bij stilstaan. Of over maandstonden tijdens Tamponade. Of gewoon even totaal loos gaan tijdens Heartless Punk. Laten we gewoon afspreken dat Nimbus Cart Humo’s Rockrally wint dit jaar. Deal!

Die van Sad Boys Klub komen ook uit de Arteveldestad, maar zochten hun inspiratie eerder in de postpunk en new wave van de jaren tachtig van vorige eeuw. Tel daar nog een streepje shoegaze bij en je komt uit bij lekker donkere beats en energieke gitaren als in opener Promised Land en Ballet Dancer, die beiden ook terug te vinden zijn op hun debuut ep ‘Talking Silence’ die deze week haar éénjarig bestaan vierde. De groep is bezig met het schrijven van nieuw materiaal voor een opvolger en liet ons alvast kennismaken met enkele nieuwe nummers, als Talk To Me en Always On My Mind. Tachtig was/is prachtig!

Genoeg met die subtiliteit, tijd voor de orkaan die onder de naam Waste bezitnam van het podium. Zoals de titel van hun dit voorjaar verschenen album ‘Scream Until It’s Beautiful’ allicht al deed vermoeden, werden er de nodige decibels de hoogte ingejaagd het daaropvolgende uurtje. Laten we nu evenwel fan zijn van het nodige lawaai vanop een podium, en u begrijpt dat we ons geen moment verveelden tijdens de set van Waste. Van bij opener Autopilot tot afsluiter Dog House werd de voet nauwelijks van het gaspedaal gehaald en werd er verscheurend uitgehaald met een dwarsdoorsnede uit hun repertoire van eerste single If I Had A Gun, over Urges naar Discothèque en Get Up. En voor de rest al het overige uit die succulente debuutplaat. Earcandy om duimen en vingers bij af te likken.

Oorsnoepjes van een heel andere soort werden dan weer geserveerd door Glitterpaard dat, zo leerden we ter plekke, niet zo ver van de crime scene KAVKA ZAPPA, in Hoboken, de geboortestal had. U zal ondertussen wel weten dat het Sparklehorse-DNA door het hele wezen van bezielers Philip Bosschaerts en Johan Verckist stroomt. Toch hebben ze die schaduw al enige tijd van zich afgegooid en een eigen smoelwerk ontwikkeld met de hulp van Sarah Pepels, Damien Vanderhasselt en Frederik Bastiaensen. Dat resulteerde alvast in twee gevarieerde platen, waarvan ‘Thursday’ onlangs ook de eerste verjaardag mocht vieren. Onder het motto “slaan en zalven” genoten we van subtiele en melancholische gitaren en fijne driestemmige samenzang tussen Philip, Sarah en Johan in Big Fun en Lost In Your Gold. Tussendoor kwamen dan weer gierende gitaaruithalen tijdens Black Page en Mythomania, maar ook Ask Around het broze evenwicht herstellen. Yin en Yang die mekaar in evenwicht houden. Het optreden tijdens Thorn In My Side Festival was het laatste voor een langere periode. We hebben alvast onze batterijen met wat extra glitter kunnen opladen.

Voor de laatste band op het podium was 2026 een Yevgueni-luw jaar, na hun grootse jubileumviering(en) in 2025, naar aanleiding van een kwarteeuw Yevgueni. Vijfentwintig (25) jaar op de teller, maar nog steeds hongerig naar een podium als een roedel jonge wolven. Wie dacht dat er kleinkunst geprogrammeerd stond op Thorn In My Side Festival, kwam van een kale kermis thuis. Het eerste bisnummer Sara was volgens Yevgueni-opperhoofd Klaas Delrue zowat het “kleinkunsterigste nummer” van de avond. En daar was geen letter van gelogen. We kregen vijfentwintig jaar Yevgueni samengebald in vijfenzeventig (75) minuten. Met stevig gitaarwerk en publieksparticipatie in de samenzang. Daarnaast gewoon een waar gebeurd verhaal uit Mechelen met Ze Danst Gewoon Op Straat. Al dansend werd ook de reguliere set afgesloten met Nieuwe Meisjes, “eentje om te dansen”. De bisronde kreeg een besluit met Als Ze Lacht, de hit waarmee het vijfentwintig jaar geleden begon. Volgend jaar zou er een nieuwe plaat uitkomen. We kijken er al naar uit.

Organisator Kris Van De Kerckhove kon tevreden terugblikken op alweer een meer dan geslaagde editie van zijn festival. Editie zeven in 2027, vol no nonsense rock staat blijkbaar al in de steigers.