Annihilator - Metal
SPV
Pieter Van Wezemael — 8 november 2008
Annihilator is een gevestigde waarde op het metaltoneel. En niet op zijn minst omdat gitarist Jeff Waters voor veel bands in het genre een enorme inspiratiebron geweest is. Zijn typische soleerstijl en zin voor retestrakke riffs zijn erg herkenbaar en sinds het ontstaan van Annihilator duiken ze overal regelmatig op. Neem daarbij nog eens de klassiekers die de band al verwekte en je weet waarom het zo een klinkende naam is.
De line-up voor de opnames van ‘Metal’ is op zijn minst speciaal te noemen. Niet alleen zijn oudgedienden Jeff Waters en Mike Mangini respectievelijk op gitaar en drum wereldklasse, maar ook de gastmuzikanten zijn stuk voor stuk grote namen. En dat zijn er een pak. Op elk van de tien nummers mag een andere snarenplukker zijn strepen komen verdienen. Alhoewel, met personen zoals onder andere Alexi Laiho (Children Of Bodom), Corey Beaulieu (Trivium), Anders Bjorler (The Haunted) en Michael Amott (Arch Enemy) kan je moeilijk stellen dat zij hun kwaliteiten nog moeten bewijzen. Wat je krijgt is dan ook op elk moment een all-star combinatie die een mix brengt van wat de gastmuzikant normaal doet en het typische van Annihilator. Op Couple Suicide komt Angela Gossow van Arch Enemy nog even meebrullen en dat geeft sporadisch een extremere vibe mee aan de groep. Misschien nogal riskant, maar de muziek en brute vocalen lijken elkaar wel te vinden.
De hoop dat ‘Metal’ echter weer een klassieke Annihilatorschijf wordt moet je helaas al snel opbergen. Opener Clown Parade is snel, “in your face”, bevat een catchy zanglijn en zit vol knap soleerwerk maar toch lijken de gloriedagen steeds veraf. Hoe verder je de plaat beluistert, hoe meer dat opvalt. Nooit kan je iets slechts ontdekken maar evenmin kom je songs tegen die je keihard vastgrijpen. Het beste dat je op dat vlak krijgt zijn een paar oppervlakkige meezingers. Jammer, want iedereen weet dat Annihilator de vuisten en het haar in de lucht kan – of kon – krijgen.
Al bij al is het wel een interessante plaat geworden. Niet op zijn minst door enkele verfrissende riffs en de synergie tussen old en new school metal. Die mix is verfrissend en boeiend, en de moeite waard voor zowel de jonge als oude metalfan. Want wat hier overheerst zijn gillende gitaren op een bedje van woedende drums, overgoten met een ruige hardrockstem. Doodsimpel maar doeltreffend, en dat maakt van ‘Metal’ dan ook een meer dan goede cd. Het enige nadeel is dat je bij de naam Annihilator al eens durft terugdenken aan wat ooit was.