Asrai - Pearls In Dirt
Season Of Mist
Pieter Van Wezemael — 8 november 2008
Het was een paar jaar geleden, op een sombere herfstnamiddag. Niets beter te doen dan wat verveeld te zoeken in één van de talrijke rekken van de cd-winkel. Opeens heb je dan toch een schijfje vast, opent het boekje en … bent meteen verblind door de uitstraling van de zangeres. Margriet heette ze, en haar band was Asrai gedoopt. Vandaag stelt die groep met trots zijn derde langspeler voor: ‘Pearls In Dirt’.
Wat meteen opvalt als je Asrai voor het eerst hoort is de eenvoud en simpelheid van de muziek. De vorige cd ‘Touch In The Dark’ leek dan ook niets speciaal. Hoogstens enkele leuke ideetjes die beperkt worden door een ondermaatse uitvoering. Dat is toch je idee, tot je uiteindelijk meegesleurd wordt in de sfeer die Asrai weet te creëren. Dan ontpopt het bont allegaartje zich tot een meeslepend geheel waar je als luisteraar helemaal in opgaat. Maar dat was toen, en dit is nu … .
‘Pearls In Dirt’ gaat onmiskenbaar verder waar de vorige plaat ophield. Want op een iets scherpere productie na kan je niet claimen dat de band veel gegroeid is. Integendeel, het lijkt wel of het vuur – in de studio althans – er een beetje uit is. De eenvoudige nummertjes klinken vaak geforceerd, en na heel wat luisterbeurten gaan ze eerder vervelen dan openbloeien tot iets moois. De mix tussen gothic rock en metal heeft wel nog een zekere aantrekkingskracht, maar lijkt meer op een fletse magneet dan op een alles opslorpend zwart gat. Als luisteraar merk je dan ook behoorlijk snel dat dit plaatje façade is, met daarachter vooral een uitgestrekte leemte.
Een voordeel is wel dat de erg eenvoudige manier van werken makkelijk luistert. Nooit dringt een muzikant zich op, en niemand komt er echt slecht uit. Maar samen gezet klinkt het allemaal maar magertjes. Het doet allemaal een beetje denken aan de formatiegesprekken, want ergens is het wel amusant, maar tegelijkertijd ook te langdradig en alles behalve impressionant.