Brett Anderson - Wilderness
V2
Bjorn Borgt — 8 november 2008
“Britpop was vreselijk.” Straffe uitspraak, zeker als die uit de mond van Brett Anderson komt, frontman van wijlen Suede, een band die tot de kroonjuwelen van de Britpop wordt gerekend. Maar Anderson distantieert zich van die stempel en gooit het roer op zijn tweede soloplaat helemaal om. Begeleid door enkel piano, cello en hier en daar een streepje akoestische gitaar rekent Anderson op ‘Wilderness’ af met zijn demonen. Een erg interessante oefening.
Brett Anderson heeft wat moeten zoeken. In 2003 splitte zijn succesvolle kind Suede. Met gitarist Bernard Butler, die in 1994 de band met slaande deuren verliet, probeerde Anderson het als The Tears. Maar echt succes bleef uit. Anderson ging dan maar solo, maar ook dat pad liep niet bepaald over rozen. Zijn debuutplaat vorig jaar was een erg donker album, waarin je een fel geplaagde zanger aan het werk hoorde. Positieve kritieken bleven uit. Maar nu is Brett Anderson gelukkig en hij heeft zichzelf muzikaal heruitgevonden.
Anderson richtte zijn eigen label op en dat werkt duidelijk bevrijdend voor de 41-jarige Engelsman. Hij stortte zich zes maanden op het schrijven van teksten en stippelde een nieuwe, muzikale koers uit. Die minimale aanpak wérkt op ‘Wilderness’. De sobere omlijsting doet een mooi nummer als A Different Place alle eer aan.
De naakte aanpak legt de klemtoon ook meer op de zang en dat gaat Brett Anderson best goed af. Hij zingt passioneel op The Empress en Clowns en je gelooft hem ook in die songs. Beste nummer van de plaat is zonder twijfel Blessed, refererend naar Andersons huidige geluk.
Maar na vijf sterke nummers heb je het wel gehoord en gaat die sobere, eentonige aanpak vervelen, hoe mooi sommige composities ook zijn. Dat er slechts negen nummers staan op ‘Wilderness’ is dan ook niets te weinig, wel integendeel. Enkel in het fraaie Back To You doorbreekt Anderson de sleur nog eens, mede dankzij gastzangeres Emmanuelle Seigner, een sexy Franse actrice die over een dijk van een stem blijkt te beschikken én zich mevrouw Roman Polanski mag noemen.
Spaarzaam is het codewoord van dit plaatje. De muziek is simpel, maar werkt zes van de negen nummers lang. Er spaarzaam mee omspringen is de boodschap, want er zitten tussen die zes songs echte pareltjes en je wilt niet het risico lopen om die beu te geraken. Als Anderson de mindere momenten nog weet weg te werken, treden we hem helemaal bij: “Britpop was horrible!”