Dead Neanderthals - Flesh Is Fragile

Op oudejaarsavond lost het Nijmeegse duo quasi elk jaar een nummer als presentje voor fans en nieuwsgierigen. Dat deden ze uiteraard ook op 31 december 2025 en dat met een stuk, dat uiteindelijk belandde op 'Demo MMXXV', een demo die diende om een plekje te veroveren - de band stond er al eerder - op de toenmalige editie van Roadburn, hetgeen ook lukte.

Dat verwondert ons geenszins. We volgen Dead Neanderthals (drummer en growler René Aquarius en saxofonist en tegenwoordig synthesizertovenaar Otto Kokke) al sinds het prille begin. Een three-inch-cd was dat (nu te krijgen als seven inch, zo vernamen we) met tien zeer straffe Painkiller-achtige stukken. Uit 2010 dateert dat schijfje en ondertussen evolueerde het duo alsmaar verder. Elk album klinkt verrassend, anders maar steevast overdonderend. Ophouden doen ze niet. Ze kunnen niet anders, want ze moeten binnen drie jaar spelen op mijn verjaardag in de Pit's, Kortrijk, maar ze maken wel het cirkeltje rond door de opnames, die werden vrijgegeven op oudejaarsavond, als een three-inch-cd uit te brengen. Ernaar zoeken hoeft niet, er waren er maar twintig en ze zijn op.

Niet getreurd, want het album, dat ze eigenlijk al tien jaar wilden maken en waarvan die three inch een demoversie vormt, is nu de plaat 'Flesh Is Fragile' geworden. Alles perfect afgemixt, zoals altijd, door duivenliefhebber Marlon Wolterink. Eén nummer, Hollowed-Out Existence, is een herwerking van een stuk dat in 2015 verscheen op een zeer gelimiteerde single op U-Tech. Dat was een samenwerking met Sten Ove Tof, die er deze keer niet bij is. Het nummer mag dan wel al een decennium oud zijn, het duo laat het perfect passen bij de overige stukken op deze nieuwe worp. De sound van dat herwerkte stuk is namelijk precies wat Aquarius en Kokke beoogden voor dit nieuwe album. In eigen beheer omdat ze het wilden zoals het moest, in een oplage van tweehonderd stuks die snel van eigenaar zullen wisselen, al zijn ze, zoals altijd, te bescheiden om te denken dat de plaatjes vlot gaan verkopen.

Met opener Prayers To Find Meaning In This Life zet het duo meteen de toon. Geen aanlooppauze, geen waarschuwing, meteen vol de beuk erin. Drums badend in opdringerige synthesizers en de diepe growl van Aquarius in een bewust ietwat overstuurde manier van opnemen. Puur en genadeloos, zonder compromissen, zoals we het van deze twee Nijmegenaars gewend zijn en ook verwachten. Samples zijn zowat het enige dat een rustpuntje brengt tussen het gedonder van de drums die bij momenten een tribaal ritme genereren. Armageddon is nabij, de dreiging urgent. A Leather Body Bag For The Mass Grave Called Society, het is de titel van het eerste stuk op de B-kant en verraadt al meteen de uitermate optimistische kijk van Dead Neanderthals op de huidige staat van ons aardklootje. Over de hele plaat gaat het er uitermate heftig aan toe, als een zwarte omslagdoek die alle kleur en licht teniet doet. Het is als een Joy Division van 2026, deze plaat. Hermetisch en toch zo heerlijk om telkens opnieuw te ondergaan.