Suecide High - Chaos Has Its Charm

Het verhaal van deze band uit Bergen (Mons) begint in januari 2025, wanneer we van Renaud Mayeur een bericht krijgen met de boodschap: "Ik ben terug met een heavy rockband", en dat er op hun bandcamp al enkele demo's staan. Een verrassing, want sinds 2009 was Renaud bijna exclusief bezig met filmmuziek, zeker na de soundtrack zonder film 'Flesh' en zijn nummer met Jean-Jacques Burnel van The Stranglers hadden we niet verwacht dat hij terug ging rocken. Maar kijk, ondertussen ligt 'Chaos Has Its Charm' voor onze neus.

Het is zonder meer een terugkeer naar de roots, want Renaud is, zoals men dat noemt, gepokt en gemazeld in de Belgische rockmuziek. Hij was zanger-gitarist van Hulk (met vier albums tussen 1999 en 2009), speelde bij La Muerte (1996), Triggerfinger (waar hij Monsieur Paul verving in 2008) en op een blauwe maandag zelfs bij Captain Sensible. In Stéphane Panozzo (gitaar), Fabrice Giancinto (bas) en Charly Cornez (drums) vond hij de ideale compagnons de route. Suecide High was een feit.

Het album begint met een instrumentale intro, Suecide High genoemd, helemaal in de stijl van wat Renaud in het verleden deed, maar vanaf eerste single Feel The Flames is het wijdbeens rocken met laaggestemde gitaren (echte of de luchtversie). I'm A Miracle heeft een intro die naar The Jesus Lizard ruikt en eenmaal het nummer echt van start gaat, loopt het lekker binnen. We maken er meteen een eerste keer kennis met het vlammende gitaarwerk van Stéphanne Panozzo. Thousand Years, Darkness Falls, Let The People Ride On,... je moet Renaud natuurlijk niet leren hoe hij een nummer moet schrijven. Referenties naar seventiesrock zijn er volop, maar evengoed wordt er her en der geknipoogd naar het betere werk van Queens Of The Stone Age of Eagles Of Death Metal.

In Devastating Man wordt het gaspedaal even gelost en hoor je een andere kant van deze rockers. Een orgeltje in combinatie met een reeks "ooh-aahs", het zou zo zomaar een radiohitje kunnen worden. Ook op Nowhere Home gaat het iets langzamer, maar dat is een veel steviger nummer. Tekstueel lijken een heleboel van de nummers te gaan over het drukke bestaan van een rockmuzikant, Nowhere Home, Man of Principle, Somewhere Else, ... de titels spreken boekdelen. Afsluiter The Hard Way benadert het eerdere werk van Dario Mars met enkel akoestische begeleiding. Het is een lekker donker nummer dat naar het einde toe in spanning opbouwt.

Met deze plaat hebben Renaud Mayeur en medemuzikanten een geweldig album gemaakt. Het is donker, luid en compromisloos, maar zit tegelijkertijd vol prachtige details, die tussen de chaos door naar voren komen. Verwacht van Suecide High geen flitsende gimmicks. Zij gaan voor organische muziek met een bijzonder aangename luisterervaring. Niet alleen voor liefhebbers van vintage rock valt hier wat te rapen. Iedere liefhebber van eerlijke rockmuziek kan wel iets te ontdekken op dit album. Hopelijk kunnen we spoedig met Suecide High kennismaken aan onze kant van de taalgrens.