Fontaines D.C. - Dopamine Chamber

Vervellen zonder je oorspronkelijke fanbase af te stoten, dat is de uitdaging waarvoor elke band staat sinds The Beatles. Bij deze Ieren was het een paar keer kantje boordje, wat ons betreft, maar zelfs op het vijfde album sinds 2019 valt er genoeg te genieten, ook voor wie er al bij is van voor 'Dogrel'.

Dat Fontaines D.C. uitgroeide tot één van dé bands van deze tijd, is dan ook niet verwonderlijk. Met elke plaat groeide de aanhang en dat in een tempo dat moordend moet zijn geweest, maar Grian Chatten slaagde er zelfs nog in om ook nog een soloplaat af te leveren. Voorlopig is de vrees voor een implosie weer even de kop ingedrukt en kunnen de fans weer een jaar voort met deze plaat waarop hun idolen evolueren, maar niet vervreemden. Dat werd al meteen duidelijk met Marianne, een donkere, maar oh zo mooie track met donkere, meeslepende synths, een slome baslijn, orkestrale pop-noir-invloeden en de karakteristieke voordracht van zanger Grian Chatten, die zich voor de song, naar verluidt, liet inspireren door de Netflixserie 'Ripley'.

Toch hielden we ons hart vast bij opvolger Tongue, een nummer waarop de zang van Grian Chatten door een sampler werd gehaald en gepitcht. Het resultaat klinkt als een vervormde, bijna buitenaardse duet-stem naast die van hemzelf. Gitaren, piano en strijkers werden bewust op de achtergrond gehouden en komen pas later in het nummer binnensijpelen. Het was op zijn minst even wennen, maar zal live wel knallen.

Dat experimenteren ook tot ongekende hoogtes kan leiden, bewees de band dan weer met de samenwerking met Rosalía, de eerste gastrol op een Fontainesplaat ooit. Nu ja, dat op zich is verrassend genoeg, want op Where Is Gone? klinkt de band filmisch en elegant alsof Lana Del Rey duetteert met Alex Turner. Chatten toont zich een prima crooner en Rosalía bewijst nog maar eens dat ze alle richtingen uit kan.

Je zou kunnen opperen dat de vermoeidheid van de band doorklinkt op deze track en dat kan misschien ook wel zijn, maar het vijftal omhelst de wanhoop en puurt er iets moois uit. Dat ze daarbij grijpen naar donkere synths is, gelet op de tijdsgeest, perfect uit te leggen, zeker voor wie de jaren tachtig meemaakte. De geest van die jaren waart regelmatig rond op de plaat. Luister maar eens naar opener Six Shot Morning, Mimesis en afsluiter Intimate.

Soms gloort er iets aan de horizon, een voorzichtig licht waardoor de plaat in evenwicht blijft. Het majestueuze One Man is daar een voorbeeld van. De eerste momenten van de song zijn de meest zweverige van de plaat, maar na twee minuten breekt de zon echt door, alsof de dopamine begint te werken. Je hoort zelfs kinderen lachen aan het eind. Ook Japan heeft een lichter karakter. Chatten zingt over een Oasis-gitaartje en zo drijft de band verder richting Britpop nadat daarvoor You Miss Me reeds naar The Verve knipoogde met de staccato strijkers.

U merkt het: de "Sturm und Drang" van 'Dogrel', 'A Hero's Death' en 'Skinty Fia' is gaan liggen. Anno 2026 heeft Fontaines D.C. veel gezichten. Het maakt de sound minder puntig en duidelijk, maar nog altijd interessant.