I'm From Barcelona - Let Me Introduce My Friends

"I'm gonna sing this song with all of my friends and we're I'm from Barcelona. Love is a feeling that we don’t understand but we're gonna give it to ya."
Zo luidt het refrein van de inmiddels grijsgedraaide We’re from Barcelona en het is meteen ook de intentieverklaring van deze prettig gestoorde bende.

Het begon allemaal met Emanuel Lundren, trotse bezitter van een weelderige haarbos en een erg foute snor. Deze Zweed had nog wat zelfgeschreven liedjes in de schuif liggen. Hij trommelde een paar (al dan niet even foute) vrienden op om samen een EP op te nemen. Hopelijk was zijn appartement groot genoeg, want die paar vrienden werden er negenentwintig. Inderdaad, het plan van Emanuel liep lichtjes uit de hand.

Alledaags kan je dit collectief niet noemen. Bovendien ziet I’m from Barcelona eruit als een losgeslagen hippiecommune die een onderlinge strijd voert om wie de grootste bril draagt. En dan hebben we het nog niet eens over de muziek gehad! Van een groep die zich noemt naar Fawlty Towers, mag je wel wat humor verwachten.
Het eerste nummer Oversleeping zet dan ook meteen de toon voor het album. Het is een handleiding eerste hulp bij overslapen. De boodschap is duidelijk:" Don’t worry, be happy!" I’m from Barcelona ziet het leven door een roze bril en wil dat de rest van de wereld dat ook doet. Het massaal door bloggers, youtubers en radiostations opgepikte We’re From Barcelona herhaalt die missie nog eens.  

Emanuel en zijn bende prediken schaamteloos vrolijkheid en liefde. Ze gooien hiervoor al hun middelen in de strijd. Buiten de talloos aanwezige koorzang, horen we onder andere tuba, kazoo, strijkers, en blazers.
De teksten zijn treffend eenvoudig en bevatten een kinderlijke naïviteit. Of wat dacht u van "I have built a treehouse. Nobody can see us it's a you and me house" in Treehouse? Deze negenentwintig Zweden zingen over boomhutten, postzegelverzamelingen of verheerlijken al fluitend hun kindertijd. "But there's always gonna be this little boy inside of me", zingt Emanuel met veel overtuiging in This Boy.

Kortom: het doel van deze Zweden is erg nobel. Dat ze zich kostelijk amuseren, staat ook vast. Toegegeven: je moet al behoorlijk je best doen om er niet vrolijk van te worden. Echter, na zo’n vijftal nummers heb je het wel gehad met al die verplichte vreugde. Zoveel lichtheid wordt na na een tijdje bijna ondraaglijk en krijgt een wrange nasmaak. Een mens zou bijna beginnen hopen dat bebaarde mannen uit het Noorden nog eens wat melancholische liederen kunnen zingen over hartenpijnen.

I’m from Barcelona is een welkome afwisseling tussen al de gebruikelijke winterse weemoed. Bovenal is hun feelgood pop een toffe hype, maar hopelijk ook eentje die snel weer voorbij waait.