Team William - Team William
Keremos
Sanne De Troyer — 10 juli 2009
Het is al langer geweten dat de kerels van Team William vrolijke jongens zijn. Live belooft het steeds een feest te worden, met een toetsenist die de setlist opeet of mayonaise over z’n gezicht smeert en een zanger die al eens zeer wild van een of andere geluidsbox durft te ‘vliegen’. Nu hebben ze hun eerste album uit met twaalf zeer te pruimen popsongs.
Met London Lofi is de toon meteen gezet. Snerende gitaarriffs en een schreeuwerig stemmetje laten horen dat Team William in is voor een potje prettig gestoorde pop.
Frontman Floris De Decker lijkt een herkenbaar stemgeluid te hebben: ietwat treurig en soms zo iel, alsof hij de longen uit zijn lijf schreeuwt. Zo ook op You have my Heart, Okay en Lord of the Dogs. Bij die laatste krijgt het vaak onderdrukte maar toch geniale instrument, de koebel, trouwens eindelijk nog eens een volwaardige rol toebedeeld.
Maar plots is er First Snow, waar de zonnige pop plaats moet ruimen voor de nodige portie melancholie en tristesse, om uiteindelijk wild te ontploffen.
Frontman Floris De Decker lijkt een herkenbaar stemgeluid te hebben: ietwat treurig en soms zo iel, alsof hij de longen uit zijn lijf schreeuwt. Zo ook op You have my Heart, Okay en Lord of the Dogs. Bij die laatste krijgt het vaak onderdrukte maar toch geniale instrument, de koebel, trouwens eindelijk nog eens een volwaardige rol toebedeeld.
Maar plots is er First Snow, waar de zonnige pop plaats moet ruimen voor de nodige portie melancholie en tristesse, om uiteindelijk wild te ontploffen.
Judo Kid is het bewijs dat songteksten niet altijd moeten bulken van de poëtische hersenspinsels. Eenvoud siert, en zo ook dit waslijstje aan dromen en verlangens. “I wish I had a hamster who sings like the guy in Lambchop” en andere subtiele vrolijkheden doen de mondhoeken naar boven krullen. En jawel, bij het horen van die zin kan het haast niet anders of iedereen wil zo'n hamster in zijn huiskamer!
Waar Judo Kid eenvoudig overkomt, trekken ze op Wonderyear III alle registers open. Er is geen stijl te veel of het krijgt een plekje in dit bombastische nummer. De Deckers stem gaat een octaaf de diepte in en zelfs de rest van de bende gaat mee in een heuse samenzang. Maar na dramatiek komt zonneschijn, want daar zijn op 70% weer dat aanstekelijke keyboardriedeltje en die hoge stemmetjes.
Het nummer dat misschien wel het meest doordrenkt is met de feel van Team William, is Me + My Hobo. Een onbezonnen song die bulkt van de energie. Het heeft de drive die je van begin tot einde in de ban houdt, en dat terwijl de dansspieren nog maar eens bespeeld worden.
Na een kleine veertig minuten eindigt het Team in pure schoonheid, met Peptalk. Het minst poppy nummer van het album is zo eentje dat ingetogen begint, maar als apotheose met veel vuurwerk tot ontploffing gebracht wordt en als geen ander blijft nazinderen. Het is duidelijk, de zomer zal dit jaar nooit eindigen.