Tiger Army - Music From Regions Beyond
Hellcat Records
Pieter Coolen — 8 november 2008
Het heeft even geduurd, maar eindelijk is ie er dan…de nieuwe Tiger Army: ‘Music From Regions Beyond’. Nick 13, de charismatische frontman van deze psychobilly/punk band, heeft voor het vierde album een nieuwe line-up rond zich verzameld met drummer Nick Meza en contrabassist Jeff Roffredo (die laatste draagt ook vocaal af en toe zijn steentje bij). Na jaren ploeteren en toeren met o.a. AFI, Rancid, Social Distortion, Dropkick Murphy’s en Morrissey lijkt de groep klaar om volledig op eigen kracht de wereld de veroveren.
In tegenstelling tot de vorige plaat waarop vooral rockabilly en country-invloeden te horen waren, klinkt deze plaat weer iets feller en meer punkrock. Voor sommige mensen klinkt ‘Music From Regions Berond’ waarschijnlijk iets te afgelikt, maar dat zal niet aan de nummers zelf liggen. Die zijn, op enkele uitzonderingen na, harder en sneller dan die op voorganger, ‘III: Ghost Tigers Ride’. Dat heeft vooral met de productie – in handen van Jerry Finn (AFI, Morrissey, Rancid,...) – te maken. De sound is glashelder en mist wat rauwheid, maar daaruit afleiden dat deze plaat slecht klinkt, is overdreven. Ze klinkt misschien té goed voor dit soort muziek.
‘Music From Regions Beyond’ opent net als de andere Tiger Army albums met een intro, Prelude: Signal Return. Het eerste echte nummer Hotprowl maakt meteen duidelijk dat dit geen soft album gaat worden. We horen een up-tempo punkrock nummer met op het einde een vertraging met voor Tiger Army wel erg zware backings. Na ettelijke luisterbeurten zijn we er nog altijd niet uit of die backings een geslaagd experiment zijn of niet. Afterworld is het eerste hoogtepunt op ‘Music From Regions Beyond’. Na een erg korte akoestische start, gaat het nummer in hetzelfde pittig tempo verder als het vorige. Nick 13 is tekstueel en zangsgewijs zijn emotionele zelf – zonder te overdrijven – en maakt meteen duidelijk wat een goede zanger hij eigenlijk is.
Forever Fades Away is trager. Niet het sterkste nummer van de plaat, maar zeker niet slecht. De sound van AFI (een band die al heel zijn carrière verbonden is met Tiger Army) is nooit veraf. Ghosts of Memory, Lunatone en Pain zijn drie erg sterke nummers op rij en vatten perfect samen waarom Tiger Army door zowel rootsrockers als punkrockers gesmaakt wordt. Het is een ideale en redelijk originele combinatie tussen punk en rootsmuziek. Zo horen we Tiger Army graag bezig.
Vreemde eenden in de bijt zijn nummer acht en negen van de plaat. Het eerste nummer, As the Cold Rain Falls valt het best te omschrijven als dark wave pop. Echo’s naar The Cure of Joy Division zijn niet veraf. Hechizo de Amor is dan weer een Spaanstalig niemendalletje, dat niet slecht is, maar we durven betwijfelen dat dit iemands favoriete Tiger Army nummer zal worden.
Met de twee laatste songs Spring Forward (een rasechte rocker met erg coole gitaarpartijen) en Where the Moss Slowly Grows (daar is de country-invloed weer, let zeker ook op de vibrato in Nick 13’s stem) herpakt de groep zich gelukkig. Met deze twee nummers sluit Tiger Army dit hoofdstuk uit haar carrière toch nog waardig af.
Tiger Army klinkt op deze plaat misschien minder origineel dan op haar voorgaande platen, maar 'Music From Regions Beyond' is desondanks een sterke en afwisselende plaat geworden. Geen klassieker als ‘II; The Power of Moonlite’. Metallica haalt ook al jaren niet meer het niveau van haar eerste platen, maar dat weerhoudt James en Co er niet van af en toe nog fantastische songs neer te pennen. Van Tiger Army kunnen we ongetwijfeld ook nog erg coole dingen verwachten in de toekomst.