The Veils

Een goed verborgen geheim, ook al ziet de Brits-Nieuw-Zeelandse frontman Finn Andrews dat misschien liever anders. The Veils is zo'n typische groep die zich schaart achter een charismatische, enorm emotionele en gepassioneerde zanger.

Een zanger die zichzelf plaat na plaat heruitvindt en met 'Fragile World' zitten we aan nummer acht. Ga gerust zelf even op zoek via het web en je komt allicht bij referenties als Bowie, Cohen of Cave uit, ietwat duistere, eigenwijze, expliciete personen. Voor een klein tikkeltje terecht, voor een groot stuk niet, want The Veils is inderdaad Finn Andrews, maar Finn Andrews is vooral zichzelf.

Andrews is naast zanger, ook vooral performer, een frontman met een hoed die met een gimmick bezig is om melancholie en droefheid met veel grimassen te benadrukken, iets wat perfect past bij de nogal donkere en pure songs. En bij het meer "intieme karakter van gemeenschappelijke geborgenheid tegenover de woeste buitenwereld", aldus de band.

Zowel de laatste plaat als een intiem avondje in de Club van Trix situeerden zich in eerste instantie vooral rond door piano gedragen rocksongs en rond een devoot, enigszins ouder publiek van alternativo's. Die kregen een show met veel gezichten. Met de eerste vier liedjes op de speellijst de letterlijke vertolking van de vier eerste songs van 'Fragile World', waarbij we vooral de zwaar slepende ballade High Hopes onthouden met de stevig aangeslagen pianotoetsen en het klagerige Are You Awake Tonight met de jankende slide-achtergrond. Al moeten we meteen ook een kanttekening maken: een in de mix te prominente piano en de rammelende rasters op het dak van de Trix Club namen bij het doorbreken van de bassen spijtig genoeg alle broosheid en finesse weg.

Vanaf vijfde song Swimming With The Crocodiles nam de Nieuw-Zeelander de gitaar vast en was het tijd voor een tweede gezicht: dat van de getormenteerde, duistere songwriter en bluesrocker. Tijd voor de echte power van The Veils. Een kracht waar de fans nog het meest van houden, extra beklemtoond door de schurende viool van Dave Khan. Vanaf dan sleepte de band zich langzaam maar zeker richting het meer met gothic geassocieerde, duistere bluesrockkarakter, waarvoor hij zo bekend / berucht is. Al bleek ook die reis met horten en stoten te gaan doordat Andrews het ritme opnieuw uit de set nam met droevig pianowerk (The Ladder, My Foolish Heart). Een kort, uptempo Not Yet met Mexicaanse mariachikruiding kende een mooie explosie met stevig marcherend drumwerk.

Toch was het pas tegen het einde van de te korte set aan dat The Veils echt hun draai gevonden hadden. No Limit Of Stars (de enige aanwezige uit de voortreffelijke dubbelaar '…And Out Of The Void Came Love') met de dramatiek en Nick Cave-iaanse bluesrockpower, de overstuurde eruptie van Jesus For The Jugular of het heerlijk sneaky Low Lays The Devil met de fantastische gitaargroove waren natuurlijk de smaakmakers waar het publiek op zat te wachten, te lang op zat te wachten. En ook snel weer voor moest afhaken, want na nog twee krachttoeren uit dé The Veils bijbel, 'Nux Vomica', gooide de band de handdoek in de ring.

Letterlijk. Want voor een bisrondje van drie songs moest de zaal het enkel stellen met Andrews, diens charismatische en gepassioneerde stem en een piano. Mooi, maar in geen geval memorabel.

Of hoe een show ontzettend langzaam opwarmt, kort kan exploderen om nadien ook helemaal weer uit te doven. Terwijl er tijden zijn geweest dat The Veils synoniem was voor muzikale uitbundigheid en extase, zelfs enkel met viool en toetsen, zoals het lekker hakkende Axolotl, dat de avond mocht afsluiten.