Shearwater, Loma, Any Kind

De boeker had zich zowaar verontschuldigd dat ze voor deze "grot" moesten optreden. Dat vertelde Jonathan Meiburg ergens halverwege het optreden van Shearwater. De theaterzaal van De Warande was dan ook maar voor een vijfde (als het al zoveel was) ingenomen. Maar wij voelden ons bevoorrecht.

Turnhout. Er zijn er ongetwijfeld die het provinciestadje het einde van de wereld noemen. Of toch tenminste het gat van België, maar voor mij is het thuiskomen. Letterlijk, want het cultuurcentrum aldaar maakt deel uit van mijn jeugd. Hier zag ik De Kreuners voor het eerst optreden, hier ging ik minstens één keer per week naar de bibliotheek, hier stond ik regelmatig op de lokale rommelmarkt waar ik – zo beweerde mijn vader altijd – alle ouderlijke platen verkocht. Maar deze keer was het een concert waarvoor ik anderhalf uur in de auto overhad.

En niet zomaar een concert. Op Sonic City was (cd) wild enthousiast over Loma en baalde hij dat hij van Shearwater slechts een flard had opgevangen. Voor de gelukkigen in Turnhout werd het een heerlijke muzikale marathon. Want niet alleen speelden de beide hoger vermelde bands een volwaardig concert, er was ook nog Any Kind, het vehikel van Dan Duszynski, de derde man van het triumviraat in deze voortdurend roterende bende.

Naast zanger-gitarist en dus ook songschrijver Duszynski was ook de ritmesectie Sam Pankey (bas) en Josh Halpern (drums), die heel de avond van dienst zou zijn, van de partij voor wat logisch de kortste set van de avond werd, maar toch een achttal songs omvatte. Het was meteen ook het meest rockgerichte deel van de avond. Duszynski liet de gitaar, elektrisch of akoestisch, al eens uit de band springen en drummer Halpern toonde zich bijzonder energiek. Opvallend was dat de geluidsband in de achtergrond een belangrijke plaats innam in de set, maar misschien ook weer niet zo verwonderlijk, gezien de beperkte line-up. Een prima opwarmer.

Merkwaardig dat nogal wat muziekliefhebbers waren opgedaagd speciaal voor Loma, de andere band van Duszynski met als middelpunt de intrigerende, in stemmig zwart getooide Emily Cross, met wie de eerste ook nog een verleden in Cross Record deelt. Het leek alsof er meteen een soort van sneeuwdeken over De Warande was neergedaald. Allerlei geluidjes kwamen de lieflijke stem van Cross langs alle kanten tegemoet, nu ook toetseniste Emily Lee en Jonathan Meiburg zowel muzikaal als vocaal ter hulp waren gesneld. Er was niet enkel die onpeilbare stem, er was ook nog haar klarinetspel, dat zorgde voor de nodige tintelingen.

Maar eerlijk is eerlijk en naarmate het concert vorderde, ebde mijn aandacht ook stilaan weg. Er was nog een korte heropleving bij Affinity, maar toen was voor mij het vet al een beetje van de soep. O jawel, ik begrijp de fascinatie die men voor deze band en bij uitbreiding voor Emily Cross heeft, maar voor mij was dat niet voldoende om deze keer te worden weggeblazen. Wel opvallend en erg grappig was de theeceremonie die Cross opzette met een toeschouwer, terwijl de rest van de band even euh... uit de band sprong in een instrumentale uitspatting. De rij geïnteresseerden aan de merch probeerde mij nog te overtuigen, maar tevergeefs.

Draai of keer het hoe je maar wil, het was voor Shearwater dat ik terug naar huis was gekeerd. De band ligt me immers al lang aan het hart en met meest recente plaat 'The New World' maakten ze, wat mij betreft, misschien wel het mooiste album van dit jaar.

Maar uiteindelijk werd er slechts karig uit dat laatste album getapt, zij het met desondanks krachtige dan wel prachtige versies van More And More, het geweldige Daydream Unbeliever (over het niet geloven in de mooie beloftes die aan alle kanten worden gedaan) en het prachtige The Only Sound I'm Afraid Of. Maar als compensatie kregen wij een mooi overzicht uit de discografie van de band met onder meer Backchannels (van 'Jet Plane And Oxbow), Wind Is Love (van 'The Great Awakening') en nog veel meer. Voor de fans was het met andere woorden smullen tijdens een heerlijke trip door het muzikale leven van Shearwater, waarbij Jonathan Meiburg zich niet enkel een enthousiast frontman toonde en de band genoot van zowel het spelen als de reacties vanuit de zaal, maar ook nog eens zorgde voor enige uitleg bij een paar songs.

Met You And Your Dog, de passende afsluiter in de vorm van het ambient experiment waarmee 'The New World' wordt afgesloten, bracht de stem van Laurie Anderson (op band welteverstaan) mijn opgewonden hart terug tot rust. Het leek erop alsof die "grot" dan toch nog zo slecht niet was, een feit waarvoor het enthousiasme van de aanwezigen ongetwijfeld belangrijk was. En voor mij was het ook nog eens een fantastische "trip down memory lane".