Babyshambles - The Blinding E.P.
EMI
Kevin Vergauwen — 8 november 2008
Het is alweer een dik jaar geleden dat we van Pete Doherty’s band Baby Shambles ‘Down In Albion’ in ons strot geramd kregen. Dat de meningen verdeeld waren hoeven we hier eigenlijk niet meer te vermelden. Sindsdien (was het ooit anders?) niets dan een regen van berichten op de nieuwstelex over het buitensporige en benevelde leventje van "UK’s most famous junk". Tussen deze gossips met standaardbegrippen als: “heroïne”, “Kate”, “arrested”, “cancels show” en “pale babyface” noteren we dat ook voor hun label, Rough Trade, de maat meer dan vol was: exit Babyshambles. “Well fuck them” reageerde Doherty haast triomfantelijk, waarop hij een spuit gevuld met eigen bloed richting cameraploeg mikte.
Maar goed, muziek dus. Want het moet gezegd: dit eigenhandig geproduced 5-track ep’tje is op zijn minst opmerkelijk te noemen. Al was het maar door de veelheid aan muziekstijlen die we in een kleine twintig minuten te verteren krijgen. Opener, titeltrack en bovendien eerste single ‘The Blinding’ doet ons in zekere zin een beetje terugdenken aan ‘Fuck Forever’, ongetwijfeld het hoogtepunt uit de vorige plaat. Vuile, rauwe gitaren gecombineerd met Petes stem alsof hij in een rollercoaster to hell zit. Schreeuwerig, opgewonden en met een air alsof de hele aardkloot aan zijn voeten ligt. Al krijgen we nu toch niet meteen het “ji-ha-gevoel” dat ons vorige keer wel overmande.
In schril contrast hiermee volgen Love You But You’re Green en I Wish, doordrenkt van reggae en ska-invloeden. Vooral bij dit laatste wanen we ons muzikaal plotseling op een zwoel Jamaicaans strand omringd door een massa rastafari’s en liters mojito. Het is enkel Doherty’s grauwe, schelle grafstem die ons down to earth brengt: “I wish to God I’d just been stabbed”. Als we de bleke foto’s op en binnenin het hoesje bekijken willen we mijnheer Doherty toch even melden dat zevenentwintig een uiterst gevaarlijke leeftijd is voor zelfingenomen en destructieve rocksterren.
Zowel bij z’n vorige band alsook nu weer steekt Pete zijn voorliefde voor oerpunkers The Jam en The Clash niet onder stoelen of banken. Beg Steal Or Borrow is dan ook een track die zo op een Libertines album had kunnen staan. Vooral de catchy bassloop en de melodieuze mondharmonica blijven hangen en maken dit nummer meteen tot het hoogtepunt van ‘The Blinding’. Het zichzelf voortslepende Sedative tot slot laat ons verweesd en verdwaasd achter, onszelf afvragend wat nu precies het nut was om deze vijf nummers op één schijfje te pressen.
Media-aandacht zal het allicht niet geweest zijn.
Wat de toekomst betreft durven we ons hier in geen geval aan voorspellingen wagen. Wel zou er een soloproject van Pete op stapel staan en is het de bedoeling dat deze EP binnen afzienbare tijd een vervolg krijgt in de vorm van een full album. Wanneer is echter nog maar de vraag. Tijd is immers een zeer relatief begrip in Baby Shambleworld.