CirKus - Laylow
Bang distribution
Tom Weyn — 8 november 2008
Na enkele jaren stilte keert Neneh Cherry, u wel bekend van de hits Woman, Manchild en 7 Seconds met Youssou N’Dour, terug met een nieuw project: cirKus. Even belangrijk hierin zijn echter de andere bandleden die in het verleden ook al hun strepen verdienden bij verschillende grote projecten: Neneh’s man Burt Ford, Lolita Moon en Karmil. Samen maken ze een soort triphop dat soms erg doet denken aan Portishead en konsoorten.
‘Laylow’ is het veelbelovende debuut van een groep waarvan de meeste leden hun twintiger jaren al een tijdje gepasseerd zijn. Neneh Cherry is zelfs al grootmoeder. Dat maakt van ‘Laylow’ in zekere zin ook een heel volwassen plaat waarvan de invloeden uit verschillende muzikale hoeken komen: Massive Attack, Portishead, Squarepusher, Gorillaz en naar eigen zeggen zelfs Nick Drake en Cat Power. De sterkte van cirKus is echter die ietwat hese stem van Cherry.
De plaat begint met de titeltrack, gebaseerd op een halfdromerig ritme waarop Cherry en Moon steeds opnieuw dezelfde tekst in je oor fluisteren. Dat herhalen van een tekst is iets wat dikwijls terugkomt, zo ook in Is What It Is What It Is What It Is, een hoogtepunt op de plaat. Een ander hoogtepunt is Failsafe dat begint met een simpel gitaarriedeltje waardoor de hese stem van Neneh Cherry geweven wordt en waar later enkele bezwerende beats en samples over worden uitgesmeerd. De subtiele zang van Lolita Moon op de achtergrond drijft het nummer tot het uiterste.
In Your Such An... wordt op niet-zo-subtiele manier afgerekend met mannen en hun eeuwige clichés: “You’re such an asshole / You think you’re fantastic / Bet you drive a sportscar / Probably got a small dick”. We moeten er geen tekening bij maken, toch?
Opvallend ook hoe donker sommige nummers klinken, zoals bijvoorbeeld Ruff Turf. Donker, beklemmend en haast angstaanjagend. Je laat je, zoals wel meer gebeurt op ‘Laylow’ meedrijven op het ritme tot je in een soort van trance geraakt. Naar het einde van de plaat toe wordt er wat gas teruggenomen, Love Can, Sunny Tuesday en vooral Born Again zijn mooie rustpunten op de plaat. Gebroken soul zouden we het durven noemen.
Al bij al is ‘Laylow’ geen vernieuwende plaat, het is hen wellicht allemaal al eens voorgedaan, maar de groep heeft het voordeel van een viertal te zijn met unieke stemmen, iets wat hen onderscheidt van de andere groepen in het genre. ‘Laylow’ is een zweverige plaat die het onmogelijk maakt om nog met je beide voeten terug op de grond te komen.