Dijf Sanders - Homesick
Noisesome Recordings
Tom Weyn — 8 november 2008
David, Dave, Dijf. Na het beluisteren van ‘Homesick’ kiezen we resoluut voor de laatste. De licht gestoorde Gentse jongeling Dijf Sanders, één derde van The Violent Husbands, geeft op zijn derde plaat een geniale definitie aan het woord ‘creativiteit’. Het lijkt wel alsof de sleutel daartoe zichzelf niet al te serieus nemen is.
We moeten eerlijk zijn, de vorige platen van Dijf Sanders zijn, net als bij de meerderheid van muziekluisterend Vlaanderen, compleet aan ons voorbijgegaan. ‘Homesick’ heeft echter alles in huis om niet hetzelfde lot beschoren te zijn. Het is namelijk een wereldplaat (en dat mag gerust letterlijk genomen worden) die in staat is om potten te breken tot ver over onze landsgrenzen heen. En toch blijft ook het typische Belgische aspect ergens verscholen op deze plaat.
Na de bevreemdende intro Birth of Dijf herkennen we meteen de eerste potentiële supersingle. The Great Downfall is een mogelijke clubhit die ook op Radio 1 een publiek zou vinden. Een heerlijke poptrack met een vleugje disco, een opvallend toegankelijk eerste hoogtepunt. Hetzelde geldt overigens voor Sugar Frosted Milk of My Machine. De vergelijking met Stijn kan gemaakt worden, niet enkel op het vlak van onnozelheid, maar zeker ook op muzikaal vlak. Sanders gaat echter nog een paar stappen verder en maakt ons zo, in tegenstelling tot Stijn, onvoorwaardelijke fan.
Een plaat maken die even afwisselend als consistent is, het is een ware kunst die Sanders tot in de puntjes beheerst. Zo is African Wanker wereldmuziek die openbarst in een heerlijk elektronummer en Tiptoe Monster een doorgedraaid biebopnummer, terwijl Cold Ostrich dan weer melancholisch aandoet en To Be a Bob barst van de Kraftwerk-geluidjes. Gouden raad bij dit laatste nummer: luister er niet naar op de fiets. Die fietsbel maakt je na verloop van tijd compleet paranoia. Proefondervindelijk onderzoek heeft het uitgewezen.
Verder onthouden we ook het doorgedraaide, hyperkinetische Howling High (met dat sublieme ijle gitaarlijntje ergens ver op de achtergrond). Even verder komen we een minder chaotische en van andere geluidjes voorziene versie tegen die toepasselijk Howling Low gedoopt werd. Heel ‘Homesick’ baadt overigens in de bliepjes, tikjes, loopjes en andere geluidjes. Dat zorgt er ook voor dat er bij elke luisterbeurt nieuwe elementen te ontdekken vallen en laat dat nu net een eigenschap zijn van een steengoede plaat.