Grinderman - Grinderman
Mute Records
Tom Weyn — 8 november 2008
Grinderman, effectiever kon de naam niet zijn. Door sommigen worden ze wel eens omschreven als de lightversie van The Bad Seeds. Een niet zo klevere formulering aangezien Grinderman een stuk heviger, of misschien is het woord verschroeiend hier beter op zijn plaats, is dan The Bad Seeds en zoals u hoort te weten is dat ook al niet van de poes.
In een zekere zin kan er wél sprake zijn van een lightversie van The Bad Seeds aangezien het hier om een uitgedunde versie gaat van die legendarische groep. Hij doet zijn best om zich op de achtergrond te houden maar toch is Nick Cave ook hier ontegensprekelijk de frontman. Wat dan wel weer verschillend is, is dat Cave, tegenwoordig voorzien van een heuse walrussnor, voor het eerst zelf op de gitaar tekeer gaat. En hoe. Verder in de rangen: Warren Ellis, Martyn Casey en Jim Sclavunos. Een gedroomd kwartet.
Op hun debuut klinkt Grinderman een pak frisser en opwindender dan wat die tientallen nieuwe en zelfvoldane pubergroepjes uit hun gitaren en drums persen. Hier refereren naar anderen zou hen oneer aandoen maar de muziek valt misschien nog best te klasseren onder garagebluesrock. Als zoiets al bestaat tenminste. Cave zingt in nummers als Electric Alice en Grinderman op zo’n dreigende en donkere manier dat het wel lijkt alsof hij je wil overtuigen van een nieuw soort geloof. Of van helemaal geen geloof.
Aftrappen wordt er gedaan met Get It On, een rocker van formaat die start met de onvergetelijke lijn “I gotta get up to get down and start all over again” waarna een donderend drum- en gitaarspel op ons afgevuurd wordt. Waar Cave je bij The Bad Seeds al kan doen huiveren van schrik diept hij dat hier nog wat verder uit en wordt het bij momenten zelfs angstaanjagend. Veraderlijk zacht getik op een schrijfmachine kondigt de sublieme brok noise van No Pussy Blues aan, de eerste single. Cave schreeuwt “I’ve got the no pussy blues” en “That I must above all things love myself” op zo’n doordringende manier uit dat je niet anders kan dan de man geloven.
‘Grinderman’ is zo’n plaat die je van het ene uiterste in het andere sleurt zonder daarvoor veel moeite te doen. Depth Charge Ethel en I Don’t Need You (to Set Me Free) zijn tegelijk zwart en kleurrijk, Go Tell the Women is blues zoals we die anno 2007 willen horen en Love Bomb en Honey Bee (Let’s Fly to Mars) zijn van de meest opwindende lappen rock die wij de laatste jaren te horen kregen. Alsof je een meedogenloze stamp in je maag krijgt en je je erna beter van voelt.