TORTOISE

Liefde, creativiteit en humor

Patrick Van Gestel
Arenberg - De Grote — 15 november 2026

Op één of andere manier hebben wij altijd het gevoel alsof er een muur staat voor Tortoise, alsof ze met opzet afstand houden. In de Arenberg, waar wij de band voor het eerst zagen, merkten we dat er in de muur toch de nodige stevige scheuren zaten.

TORTOISE
Foto: Yvo Zels

Het feit dat Tortoise instrumentale muziek speelt, helpt daar uiteraard niet bij. Dat werpt naar ons gevoel sowieso al een zekere barrière op, al is het maar omdat je de songs veel moeilijker kan benoemen (zie ook verderop). Dat de band verstopt zat achter het fluwelen gordijn van De Grote, deed ook al geen goed aan dat eerder beschreven gevoel. En opener Night Gang, toch één van onze favorieten van het meest recente album 'Touch', heeft met de Morricone-gitaar (hier bespeeld door bassist Doug McCombs) ook al een zekere terughoudendheid in zich. Of toch in ons hoofd.

Maar die kloof werd snel enigszins gedicht, want voor de volgende nummers werd het percussiegehalte meteen verdubbeld, toen naast John McEntire ook Dan Bitney plaats nam achter de drums en het krautrockgehalte en dus de dansbaarheid meteen met een ruk omhoog werd gebracht. Dat voortdurende wisselen van instrument zou ook de norm worden doorheen het concert. Veelvuldig werd er geschakeld. McEntire van de drums naar de vibrafoon langs de synths om te eindigen op bas, Bitney van de synths over de drums naar de (elektronische) marimba en weer terug en ga zo maar door. Alleen vervangend lid James Elkington hield het grotendeels bij de gitaar. Het was dan misschien allemaal moeilijk om volgen, eigenlijk was het ook de enige beweging die er op het podium te zien was.

Niet dat dat enig bezwaar was, want in elk nummer werd je wel verrast door een plotse tempoverhoging, een ongewoon gebruik van de synths of een stel (bas)gitaren, die het tegen elkaar opnamen. Je kreeg niet eens de kans om je te vervelen, want dan was daar wel iets dat aan Kraftwerk deed denken of leek er een uitstap gemaakt te worden naar iets jazzy. En we geven graag toe dat we lang niet alle songtitels herkend hebben. We waren al lang blij dat er met Vexations eentje passeerde, de afsluiter dan nog, die wel een belletje deed rinkelen.

Het kon ons allemaal eigenlijk weinig schelen. Hier werd plezier beleefd, zowel op het podium als in de zaal, waar menig dansbeen (al dan niet) voorzichtig werd verzet. Dat dit het laatste concert van een lange en vermoeiende tour was, zoals McEntire liet weten, was er nergens aan te zien. En tijdens die ene keer dat hij de microfoon toch ter hand nam, nodigde hij ons ook nog eens uit om de draak te steken met fascisten op de beste manier mogelijk: met liefde, creativiteit en humor. Quod erat demonstrandum.

En nu de rest van die Tortoise-discografie ergens opduikelen verdorie.

Tortoise @Arenberg 15/11/2026

← Terug naar overzicht